Victoria amazonica

Roślina zielna, wieloletnia, o kłączu zakorzenionym na dnie zbiornika wodnego. Wielkie kwiaty i olbrzymie liście wyniesione przez długie ogonki, pływają na powierzchni wody.

Talerzowate liście (o średnicy do 2 m) o podwiniętych brzegach są przykładem bardzo agresywnej konkurencji o dostęp do światła. Przyrost powierzchni liści jest bardzo szybki i może wynosić nawet do 0,5 m na dobę.

Silnie zgrubiałe nerwy blaszki liściowej nadają jej dużą wytrzymałość, a liczne przestwory powietrzne w tkance miękiszowej - znaczną wyporność.

Liście tworzą rusztowanie wytrzymujące bez zanurzenia ciężar siadających na nich dużych ptaków. Kolce na spodniej stronie chronią liść przez zjadaniem ich przez roślinożerców.

Kwiaty, początkowo białe, później różowe, trwałe przez 24 godziny, po przekwitnięciu pogrążają się w wodzie, gdzie następuje dojrzewanie owoców. Nasiona są jadalne.

Odkrycie Victoria amazonica dla nauki datuje się na 1801 rok.
Żywe okazy po raz pierwszy wyhodowano z nasion w słynnym ogrodzie botanicznym Royal Kew Gardens w 1847 r.

Roślina otrzymała łacińską nazwę na cześć panującej królowej Wiktorii. Drugi podobny gatunek - Victoria cruziana rosnący w dorzeczu Parany, ma liście nieco mniejsze, ale o bardziej podwiniętych brzegach. Oba gatunki są uprawiane w ogrodach botanicznych całego świata jako szczególna atrakcja.