KOLEKCJE GRUNTOWE: Formy życiowe roślin

Forma życiowa rośliny to typ budowy morfologicznej, wyrażający przystosowanie do warunków ekologicznych. Najstarszą klasyfikację form, do dzisiaj powszechnie stosowaną, stworzył duński botanik C. Raunkiaer, w 1905 roku. Podstawowym kryterium systematyzacji jest położenie pąków odnawiających względem powierzchni gleby. Miejsce występowania pąków ma istotne znaczenie w przetrwaniu krytycznej (niekorzystnej) pory roku - zimy w wyższych szerokościach geograficznych lub suszy w strefie gorącej. Udział poszczególnych form życiowych we florze jakiegoś obszaru to spektrum biologiczne (biospektrum). Odzwierciedla ono stopień adaptacji roślinności do warunków środowiskowych, przede wszystkim klimatycznych. Pokazuje prawidłowości w geograficznym rozmieszczeniu form życiowych. System Raunkiaer'a jest dzisiaj różnie modyfikowany.

Dianthus	Mahonia media	Convolvulus arvensis

Generalnie wyodrębnia się: fanerofity (w tym między innymi mega-, mezo-, mikro-, nanofanerofity), epifity, chamefity, hemikryptofity, kryptofity (geofity, helofity, hydrofity) oraz terofity. Specyficznym typem ekomorfologicznej struktury roślin są pnącza, spotykane wśród wszystkich sześciu form życiowych sensu Raunkiaer'a.

(Oprac. A.B., M.Z.)